Een (t)huis is pas het begin voor Shirley: “Nu pas komt alles wat ik mee heb gemaakt naar boven”

Shirley is moeder van twee tieners. Ze werkt in de zorg en heeft een passie voor het zorgen voor mensen in kwetsbare situaties. Wanneer ze zélf in een kwetsbare situatie terechtkomt, weet ze – met hulp van Wonen Eerst – een uitweg te vinden. Het vinden van een eigen woning was essentieel om te starten met haar traumaverwerking.

De relatie met Shirley’s ex-partner werd de laatste jaren getekend door huiselijk geweld en seksueel misbruik. Wanneer ze beseft dat de situatie onhoudbaar is, voor haarzelf én haar kinderen, neemt ze – met steun van de regievoerder in hun gezin – de stap om zich aan te melden bij de maatschappelijke opvang. Een spannende en angstige beslissing. En de enige mogelijke optie. “Ik trok het niet meer,” vertelt Shirley. “Ik kon bij mijn broertje in Nuland terecht, maar ik heb geen auto, mijn kinderen zitten in Den Bosch en Vught op school en mijn zoon woont in een woonvoorziening. De straat op gaan, dat kon ik ook niet.”

De woningcorporatie, opvang en gemeente slaan de handen ineen en bieden Shirley een mogelijkheid die ze niet had verwacht: een eigen woning. In Den Bosch, via Wonen Eerst. “Ik dacht: wat het ook voor woning is, ik pak deze kans met beide handen aan”. Des te groter was de verbazing dat ze haar voorkeuren mocht doorgeven. “Ik heb hoogtevrees”, vertelt Shirley. “De eerste of tweede verdieping lukt nog wel, maar daarna wordt het echt moeilijk.” Ze kon haar geluk dan ook niet op toen ze een eengezinswoning kreeg toegewezen.

Een nieuwe start

“Ik zou binnen anderhalve maand een woning krijgen, in november 2023. Omdat er asbest in de woning werd aangetroffen, kreeg ik uiteindelijk de sleutels net voor het nieuwe jaar” zegt ze. “In de periode voordat ik de sleutels kreeg, was ik nog steeds bij mijn ex. Het was moeilijk om dat vol te houden, maar ik heb doorgezet. En al met al heb ik alsnog niet al te lang op een woning hoeven te wachten, daar stond ik echt van te kijken.”

Na de verhuizing begint Shirley meteen met het inrichten van haar nieuwe huis. “Ik had zo’n behoefte aan een nieuwe start, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen,” zegt ze. Met hulp van vrienden schildert ze de muren en legt ze vloeren. De eerste nacht in haar nieuwe huis voelt als een verademing. “Ik voelde die rust. Eindelijk hoefde ik niet meer ‘aan’ te staan”.

Uit de overlevingsstand

Doordat ze uit de overlevingsstand kan, begint pas echt het herstel. “Nu pas komt alles wat ik mee heb gemaakt naar boven. Juist doordat je een eigen plekje hebt en rust, merk je pas wat voor sporen alles heeft nagelaten. Nu pas besef ik hoeveel klappen ik heb opgelopen, niet fysiek, maar wel mentaal.”

Shirley benadruk het belang van het contact met een ervaringsdeskundige van de maatschappelijke opvang. “Het is zo belangrijk om met iemand te kunnen praten die begrijpt wat je hebt doorgemaakt”, zegt ze. “Natuurlijk praat ik ook met vriendinnen, maar die hebben – gelukkig – niet hetzelfde meegemaakt als ik. En dan zijn sommige dingen lastig uit te leggen. Van mij mag ervarings-deskundigheid nog veel meer ingezet worden.”

Voor Shirley betekent haar nieuwe (t)huis niet alleen een fysieke ruimte, maar ook een kans om haar trauma’s te verwerken. “Het is voor mij nog een uitdaging om te zorgen voor plezier, dat ik mezelf toesta me weer gelukkig te voelen. Soms komt er schaamte naar boven, of schuldgevoelens. Dat ik niet eerder weg ben gegaan. Of tegenover andere mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik, maar die nog geen eigen huis hebben.” Toch voelt Shirley zich steeds iets beter. “Soms zit ik hier op de bank. Dan kijk ik om me heen en denk ik: ‘door de stoute schoenen aan te trekken, heb ik dit toch maar voor elkaar gekregen. Je hoeft je niet te schamen om om hulp te vragen. En als ik nu zie wat voor fijne mensen ik om me heen heb en hoe blij mijn kinderen zijn, dan word ik steeds gelukkiger!”