Nederland is een land van winnaars en verliezers aan het worden. En wie de pech heeft om te vallen, valt steeds harder…
Een pijnlijk, maar ijzersterk onderzoeksartikel over de daklozenopvang van Lot Alewijnse, Mathanja van Houwelingen, Doris Janssen, Hidde Kleijn en Sascha Pimentel legt de vinger op de zere plek: we hebben ons sociale vangnet ingeruild voor een systeem waarin zelfredzaamheid de heilige graal is.
Dat heeft de manier waarop we naar dakloze mensen kijken fundamenteel veranderd. Wie vandaag de dag dakloos raakt, is geen slachtoffer van een systeem dat kapot is, maar van persoonlijk falen. Hulp is daarmee verworden tot een vernederende hindernisbaan. Sterker nog: de plek waar je aanklopt voor hulp, duwt je soms nog verder de afgrond in.
Om een dak boven je hoofd te krijgen, moet je tegenwoordig eindeloos bewijzen dat je het ‘verdient’:
– Woonvaardigheden worden gemonitord en beoordeeld.
– Huurcontracten worden volgestopt met voorwaarden die voor andere huurders niet gelden.
– Heb je een gezin? Dan wordt al snel je ouderschap in twijfel getrokken.
Deze kille aanpak eist een enorme tol van de mensen die het treft, maar óók van de professionals. Die worden dagelijks klemgezet tussen mensen in nood, en een systeem dat vooral wil controleren.
Dat is een loodzware spagaat. Het risico dat je overspannen raakt door de bureaucratie, of langzaam verhardt om de praktijk überhaupt vol te houden, ligt constant op de loer.
Aan alle professionals in ons netwerk: herkennen jullie deze systeemverharding? En minstens zo belangrijk: hoe zorg jij in een schurend systeem goed voor jezelf, zodat je met een open hart je werk kunt blijven doen?
Lees het hele onderzoeksartikel over de daklozenopvang van Investico Onderzoeksjournalisten en De Groene Amsterdammer via deze link.
